ΙΠΠΟΛΥΤΟΣ

Ο ΙΠΠΟΛΥΤΟΣ διδάχθηκε το 428 και έτυχε του πρώτου βραβείου, θεωρήθηκε δε τόσο από τους κριτές όσο και από το κοινό ως ένα από τα άριστα δράματα του τραγικού, παρότι ο Αριστοφάνης (Βάτρ. 1043) αγανακτεί, διότι η διδασκαλία τέτοιων δραμάτων διέφθειρε τα ήθη των γυναικών. Κέντρο του δράματος η ευγενική μορφή και το σκληρό τέλος του αγνού Ιππόλυτου, γύρω από τον οποίο κινείται η Φαίδρα με τον ανόσιο έρωτά της και την πλαστή αιδημοσύνη της. Ο ποιητής μέσα από τον έρωτα της βασίλισσας επιχέει ακτίνες φωτός στην αγνότητα και την αρετή του ήρωα, ιδιότητες που αναγνωρίζονται και τιμώνται μετά το τραγικό του τέλος.