ΔΙΟΣ ΤΑΦΟΣ

Εικοσιτέσσερις αιώνες, από τον τρίτο-τέταρτο προχριστιανικό αιώνα, αρχαίοι και εκκλησιαστικοί συγγραφείς αναφέρουν την ύπαρξη δεικνυόμενου χώρου, ο οποίος θεωρούνταν ως 'Διός τάφος'. Οι πηγές αυτές είναι πολλές και επίμονες με ένα διάλειμμα πέντε αιώνων, από τον 5ο-10ο αιώνα την 1η μετά Χριστόν χιλιετία. Ο Pashley, έγκυρος και 'διαβασμένος' περιηγητής, το 1834 σημειώνει: 'Η μαρτυρία μιας μακράς σειράς αρχαίων και εκκλησιαστικών συγγραφέων αποδεικνύει πλήρως και σαφώς ότι ο τάφος ήταν αντικείμενο αξιοπερίερο για τους ξένους και λατρείας για τους Κρήτες από την πρώιμη εποχή μέχρι και μετά τον Κωνσταντίνο'. Ο ισχυρισμός των Κρητών για ύπαρξη χώρου που δείχνανε και θεωρούνταν ως του 'Διός τάφος', δημιούργησε το 'Κρήτες αεί ψευσται'.